De dag begint met een heerlijk verjaars-ontbijtje van voorverpakte droge croisantjes,, koffie uit een automaat en een soort van wicky sap. Maar alles bij elkaar genoeg om een bodempje te leggen voor onze 38 km lange tocht vandaag.
Vanaf de poedersuikerbergen lopen we naar de eeuwige rijstvelden; Ivrea naar Santhia.
Langzaam aan worden de bergen heuveltjes. Tegen de tijd dat we in de campagna aankomen is het hoogste wat we zullen tegenkomen een molshoop.
Maar vandaag lopen we onder een stralend blauwe lucht de uitlopers van de Alpen uit. De temperatuur ligt in de middag echt ver boven de 25•c.
Er is letterlijk geen wolkje aan de lucht.
Vaak voelt het alsof ik hier niet ben weggeweest, alsof de tijd tussen toen en nu niet bestaat. Ik loop alsof het gisteren ook zo was.
Tegen de heuvels aan schieten de eerste wijngaarden in het blad en staan de velden vol knalgeel koolzaad en boterbloemen. De dorpjes ertussen zijn klein en hebben huizen met houten balkonnetjes die de straat aan de voorzijde vullen met schone was en Geraniums.
De dorpjes hebben namen die eindigen op "rone" stuk voor stuk, Piverone, Viverone, en zijn heel oud. Twee ervan hebben net buiten het dorp kleine kerkjes die uit de 11e eeuw zijn. Een is er prachtig gerestaureerd door een flinke gift van een particulier. De laatste staat aan de rand van een wijn en kiwi gaard. Alleen de muren en toren staan er nog, het ooit leistenen dak is bijna volledig weg. Op de muur nog een klein detail van een fresco van een boek.
Aan de ingang staat de grootste moerbei boom die ik ooit gezien heb.
Maar andiamo veel tijd om te treuzelen hebben we niet. Zoals altijd bij zo'n lange tocht hakken de laatste kilometers er altijd flink in. Om 6 uur, na dus een kleine 10 uur lopen komen we Santhia binnen. Voor pelgrims hebben ze een ostello bij de kerk op piazza Roma. De sleutel halen we af bij Bar Della Piazza, de eigenaar wijst ons de weg.
In de ostello zijn al twee andere pelgrims uit Frankrijk aangekomen, vertrokken uit St-Oyen in Zwitserland.
Na een frisse douche en een biertje in de bar kunnen we er weer tegen, en gaan we op zoek naar Spagetteria La vecchia taverna waar ze een pelgrimsmenuutje serveren voor €10.-.
De twee Franse pelgrims liggen al in bed als we terugkomen, maar slapen nog niet. "Je mag het licht gerust aandoen hoor" zegt de oudste, pas de probleme.
Voor ik het weet io parlo e beautifull mix, de France, Italiano e Ingleterre,
Tre lingue, quatro pellegrini, one room. Doppo nog een blog en Olandese.
Dat is toch wel het mooiste wat ik in het afgelopen jaar heb bereikt denk ik, al die talen. En het geluk om in allemaal te kunnen communiceren!!
Weer een jaar ouder en wijzer.....
Bonnanotte, e io spengo la luz!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten