Gropello- Pavia.
Op 25 april vieren ze in Italië bevrijdings dag met een heleboel kransen met Italiaanse linten en een soort kerstballetjes erin. Italie kent een totaal andere geschiedenis van de tweede wereldoorlog dan wij. Eerst waren ze pro Duitsland en vochten de Italiaanse soldaten mee met het Duitse leger. Daarna besloot Mussolini tegen Duitsland te zijn en werden ze in 1943 bezet. Een beetje een vreemde dag dus, waarin een bewogen geschiedenis wordt herdacht. Er is vooral veel aandacht is voor de Partigani. Ze waren niet alleen tegen de bezetting van Duitsland maar ook tegen hun eigen toenmalige leider Mussolini. De Partigani waren zoals wij in Nederland de ondergrondse kennen. Niet een echt leger, maar een goed georganiseerde groep die met geheime acties de bezetters saboteerde. Na de bevrijding in 1945 was Italie niet alleen bevrijd van de bezetter maar ook van hun omstreden eigen leider.
Wij lopen vandaag maar een korte route. Van Gropello, een gehucht dat een lange weg is, en je nog het meest doet denken aan een straat uit een cowboy film, naar Pavia.
De Via volgt vandaag de oevers en dijken van de Trebbia richting deze stad.
De rijstvelden zijn inmiddels grotendeels verdwenen en heel heel in de verte zien we de toppen van de Apenijnen al. De 16 kilometer leggen we in zo'n 3 uurtjes af en we komen de stad binnen via de oude wijk Borgo Trebbia.
Een prachtige overdekte brug verbind de twee stadsdelen. Net voor de brug ligt een flink aantal kransen, in memoriam voor de soldaten en burgers die hier vochten. De huidige brug is een exacte kopie van zijn middeleeuwse voorganger die door Duitsland is gebombardeerd. Het enige verschil is dat deze niet op de resten van zijn voorganger is herbouwd maar net ernaast.
Er is een splinternieuw Ostello geopend in Pavia sinds januarie, Op de plek waar in de middeleeuwen ook het pelgrims-hospital was.
Onderweg krijg ik van Oscar een sms dat zich bij De Groene Herberg de inmiddels 5e pelgrim van dit jaar heeft overnacht. Zelf lopend over deze oude pelgrimswegen weet je hoe belangrijk het is dat dit soort gastvrije plekken bestaan. Steeds meer en meer raak ik er van overtuigd dat 's-Hertogenbosch een herberg nodig heeft en verdient. Het is wachten op volgend jaar, dan kunnen we naar verwachting echt open op een autonome plek. De wil is er, maar de stichting waarmee we gaan samenwerken is net als wij volledig afhankelijk van goodwill. Afwachten dan maar, en een extra kaarsje opsteken bij Santa Maria in Betlem, de beschermvrouw van het Ostello in Pavia.
In de middag lopen we de nog rustige stad in, die zijn gloriedagen qua gebouwen kent in de middeleeuwen. Pavia was een rijke stad, aan een belangrijke rivier. Recht vanaf de brug is de hoofdstraat die de aansluiting vormt naar het enorme kasteel van de familie Visconti. Links en rechts van de straat liggen de stadsdelen met allemaal hun eigen kerk, kloosters en marktpleinen. In elk stadsdeel woonden de specifieke ambachtslieden van de stad, die hun waren niet alleen op hun eigen lokale markten verkochten maar ook via de rivier naar andere plaatsen kon verhandelen.
Toch vond de bevolking van Pavia dat ze behalve de kerken voor hun schutspatronen ook nog een heeeeeele grote duomo nodig hadden. Niemand minder dan Leonardo da Vinci strikten ze voor dit klusje. Maar al vanaf het begin van de bouwklus is het een groot fiasco. Problemen rondom de bouw van deze enorme kerk stapelen zich sneller op dan de metselaars de stenen.
Het eindresultaat is een half afgebouwde en scheefzakkende duomo. Die in de jaren 70 ook nog eens prachtig is gestut aan de rivierzijde met gewapend beton. In 1989 stortte de toren volledig in, met talloze slachtoffers op het plein voor de duomo als gevolg.
Binnen in de kerk probeert men nu door middel van betonnen pilaren en een verstevigde vloer de koepel die er pas 150 jaar op staat staande te houden. De buitenkant is van slordig gebouwde baksteen dat nog steeds wacht op zijn marmeren bekleding.
Hemelsbreed verscheelt de ligging van de duomo met de brug amper iets. Je zou denken dat het beter zou zijn geweest als de bommen uit de tweede wereldoorlog net ietsje verder zouden zijn gevallen.
Een gebouw dat door Leonardo da Vinci is bedacht zelf neerhalen doe je natuurlijk niet maar deze duomo heeft op zichzelf geen enkel draagvlak of bestaansrecht. Met veel kunst en vliegwerk wordt hij staande gehouden.
Binnen houden moderne steigers de oude zwakke muren in het gareel.
Een flink staaltje grootdenkerij dus deze duomo.
Alleen is de hoogmoed hier nog wachtende op de val.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten