BASTA!!

12 september 2012
Marino- Artena
28.5 km

Na een hele leuke avond gisteren waarin ik een mooi gesprek heb gevoerd met twee Engelsmannen en daarna een leuk met het voetbalteam van Marino lag ik om 11 uur in mijn bed in het ostello.
Het was een vermoeiende dag geweest die me niet in de koude kleren was gaan zitten merkte ik.

Om half zeven zou mijn wekker gaan om om 7 uur echt op weg te zijn. Voor vandaag was een dag met temperaturen boven de 30 graden voorspeld. Het eerste deel Marino uit ging over kleine asfaltwegen maar al snel liep ik in een uitgestorven buitenwijkje. De straten lopen er kriskras en de via Francigena is hier met nul signalering. Net voor een moeilijk punt het bos in kom ik een hardloper tegen die me inderdaad kan vertellen dat ik naar alle waarschijnlijkheid wel goed zit. Ik moet het op deze weg immers doen met een getekend kaartje met de route. En waar die voor mij niet altijd duidelijk is moet het voor deze hardloper volledig abracadabra zijn.
Ah gelukkig zegt hij als hij wegloopt je hebt een stok bij, het zit hier vol met verwilderde honden zegt hij, en die zijn meestal niet al te vriendelijk. Gisteravond had een van de engelsmannen ook al opgemerkt dat er behoorlijk wat honden op dit deel zitten maar ik had er op dat moment niet echt aandacht aan geschonken. Hij leek mij niet echt het type dat ooit maar een stap zou wandelen.

Inderdaad niet al te veel later stonden er een tweetal flink grommend bij een soort illegaal stortplaatsje. Maar mijn zwaai met mijn wandelstok deed ze al snel verdwijnen. Maar de gene die daarna volgde was een stuk hardnekkiger. Zelfs mijn speciale pieper met een hoge toon die honden echt niet leuk vinden hielp niet. Steeds weer opnieuw hoorde ik hem grommend en af en toe happend naar mijn enkels achter me. Een steen die ik opraapte en naar hem gooide deed hem pas besluiten op te geven.

Door dit hele hondenavontuur was ik me niet echt heel zeker meer of ik op de juiste weg zat. Mijn kaartje gaf aan dat ik bij een huis moest uitkomen en dat was gelukkig ook zo. Ik trof er een man op een klein soort trekkertje. Ga maar niet die kant op vertelde hij me, we zijn aan het werk in dat stuk bos en de paden zijn niet echt heel duidelijk meer. Als je deze weg volgt, dan kom je beneden op de doorgaande weg uit, waarschijnlijk kun je vanuit daar je route wel weer op. Het pad naar de weg is zo'n beetje een kilometer lang. Als je daarna naar rechts gaat kun je niet verkeerd lopen.

Inderdaad vond ik beneden de provinciale weg, maar waar ik precies uit was gekomen wist ik natuurlijk niet. En hoe aardig de hardloper en de boshakker ook geweest waren aan deze kant van de heuvel kon er geen lachje vanaf, laat staan een uitleg of aardig woord. Niet veel later vind ik een soort parkeerplaatsje met een barretje en een handvol winkeltjes.
Ik drink er een kop koffie en bekijk mijn kaart. De provinciale weg tot aan Macere is zo'n beetje 15 km lang en heel druk.
Ik vraag nog om wat advies en zelfs of er een bus is op dit stuk tot aan Macere maar ik krijg ook hier niet echt antwoord. Nee begrijp ik wel er is geen bus, want de scholen zijn nog niet begonnen.
De weg volgen dan maar besluit ik, er zit niks anders op.

Na een kleine kilometer loop ik dame nummer 1 in ondergoed tegen het lijf, en ik denk; oh nee niet weer he!
Maar niets is minder waar, ook hier langs deze weg zijn ze in korte afstand van elkaar aan het werk.
En de bijbehorende mannen zijn er net al gisteren ook. Vanachter een bosje hoor ik dat er eentje me aanpreekt. Net doende of ik het niet hoor loop ik verder. Hij loopt me zelfs een stukje achterna. Op het moment dat ik opgelucht adem haal omdat ik hem niet meer hoor gaat er een mij tegemoet komende auto langzamer rijden. Hij rijd de berm in waar ik loop en versperd zo veel als mogelijk is mijn weg. Aan de ene kant zijn de bosjes, aan de andere kant de doorgaande weg waar het verkeer over heen raast. Ik kan geen kant op! In de auto zit een half ontklede man die meer dan duidelijk zin heeft in een dame. Achter me is de man die me vanachter uit de bosjes is gevolgd. Verdere details van hun opgewondenheid zal ik jullie besparen, en kun je waarschijnlijk zelf wel bedenken. In hun ogen "vraag ik er waarschijnlijk zelf om".

Ik ben me in een klap volledig bewust van mijn kwetsbaarheid! Ik loop hier als vrouw alleen en ben anderhalve meter groot. Niemand weet precies waar ik ben.
Nog nooit, echt nooit ben ik op een van mijn pelgrimstochten zo bang geweest.
Ik "ontsnap" via de bosjeskant en de neus van de auto en zet het op een lopen. Het enige wat ik op dat moment hoop is dat ze me niet volgen en dat ik snel een stukje bewoonde wereld vind. Ik voel me letterlijk ziek van angst.

Niet snel daarna vind ik een benzinepomp met een taxi. Die brengt me op mijn verzoek naar het dichtsbijzijnde treinstation in Valmontone.

Later in de middag zit ik na beraad en wijze woorden van het thuisfront in de trein vanuit Rome terug naar Trieste.
Een pelgrimsdroom minder, en me bedenkend dat de grens van alleen kunnen lopen waarschijnlijk is bereikt!

BASTA!! ik weet dat ik dat heel hard tegen ze heb geschreeuwd.

Maar eigenlijk is het omgekeerd, zij zeggen "basta" tegen mij en bepalen met hun manieren de grote van mijn wereld!!!

One step at the time..

11 sept. 2012
Rome- Marino
26 km

Vertrekken; en dit keer niet vanuit mijn eigen voordeur. Eerst uit Trieste, en vanmorgen vroeg voor het echt vanuit de herberg voor pelgrims in Rome.
Elke keer is het opnieuw een gevoel waaraan ik waarschijnlijk, en ik spreek inmiddels uit ervaring, nooit aan zal wennen. Het schommelt tussen een gevoel van spannend en verwachting. Loslaten van zekerheid voor alke dagen die nu gaan volgen. Hoe loop ik, waar ben ik, waar slaap ik....
Niet te veel vooruitdenken is niet altijd makkelijk, zeker de eerste dagen niet.

Mijn weg is nog maar een dag oud,en heeft nog talloze dagen te gaan. Om me met al die dagen bezig te houden is ondoenlijk. Ik probeer mijn stappen bij vandaag te houden en geen dagen vooruit te kijken.

De weg Rome uit is eerst heeeeel druk, daarna heeeeeel mooi en daarna ben ik voor het eerst echt een beetje bang.
Laat ik beginnen bij het laatste: dan hebben we dat minst leuke gehad.

De Via Appia die me vandaag uit Rome brengt is een toeristische weg op een klein stuk na. Daar zit ook het probleem. Op dit gedeelte net achter het vliegveld speelt zich een vreemd tafereel af als ik aankom. Een auto rijd een stuk van de Via af, een deel waar ik nog naar toe moet. Er stapt een dame uit die ik later passeer en nogal schaars gekleed is. De auto rijd weg en zij blijft achter. Als ik eenmaal op dat stuk loop bedenk ik me dat het hier om een tippel-zone gaat. De grond ligt vol met gebruikte condooms en tissue papier. Niet veel later ontmoet ik man 1 met zijn broek op zijn knieën. Op dat moment kan ik er innerlijk nog wel om lachen. Maar na man 2 en 3 begin ik me toch wel echt ongerust te maken. Ik loop hier wel op een uitgestorven oude weg. Af en toe kruist de Via een doorgaande weg maar de volgende kruising is nog wel een stukje verder zie ik op mijn kaart. Man 4 loopt inmiddels mijn kant op en ik doe letterlijk een schietgebedje. Zijn broek is inmiddels al open en ik kan alleen maar rechtdoor, hem tegemoet. Ik beeld me in dat ik volledig onzichtbaar ben, kijk naar de grond en passeer hem met een pijlsnel tempo. Nog nooit heb ik een gedeelte zo snel gelopen.
Als ik daarna na die kruising op de Via Appia een man die ik al eerder heb gezien op een steen zie zitten zakt de moed me letterlijk in mijn schoenen. Ik ga hier dus echt niet verder lopen bedenkt ik me, ik ga het lot niet lopen tarten. Ik zoek naar een alternatieve weg maar de enige andere die er loopt is de snelweg. Misschien aan de andere kant dan...? Als ik aankom bij de Via Appia zie ik dat de man inmiddels in zijn auto is gestapt en wegrijd. Op het pad loopt inmiddels wel een oudere dame met hond en kleindochter. Op hoop van zegen dan maar denk ik. Ik haal een paar keer diep adem, trek al mijn talismannen uit de kast en loop het pad op. De laatste anderhalve kilometer op dit deel loop ik in minder dan 10 minuten. Een persoonlijk record denk ik!

Nu tijd voor al het moois op mijn weg vandaag. Rome uit is een heksenketel om 7 uur in de morgen maar vergeet de auto's en je hebt een bijzonder weg die je de stad uitbrengt. De Via Appia de oude romeinse weg is over een deel van bijna 10 kilometer nog bijna volledig intact. En naast deze weg ook nog bijna alle monumenten. Een aaneenschakeling van Romeinse villa's en badhuizen, catacomben, tempels en marktplaatsen. Daartussen af en toe een deel van een triomfboog of een standbeeld. Een groot openluchtmuseum. Her en der staat er een bord met uitleg. Maar er is zo veel te zien dat je absoluut vergeet wat nou precies wat was. Aan weerszijden staan er grote cypressen en pijnboom-bomen. Echt een plaatje!

Na de Via Appia ga ik meer en meer de heuvels in op weg naar Marino, beroemd om zijn druivenfeesten. En de wijngaarden hangen hier nu echt overvol met dikke trossen. Marino ligt op een heuveltop en vanuit hier kan ik Rome zien liggen.
De stad waar ik vanmorgen vertrok lijkt zo ver weg en ook zo dicht bij. Gelukkig ligt er een laagje bewolking over, zodat ik het niet heel goed kan zien. Want wat daar is heb ik gehad,en ligt achter me. Aan wat er was kan ik niets meer veranderen. Wat er morgen is: wie weet?
One step at the time, en die op dit moment gaat naar de gelateria....

Talisman

Vanmorgen vroeg, heel vroeg om 5 uur ging de wekker. Om 7 uur moest ik immers in de trein zitten op weg naar Rome. Vlak voor we de deur dicht trokken ging ik samen met Fabio nog een keer hardop langs het lijstje van heb ik alles bij me. Paspoort, pinpas, medicijnen..... Check check check. Maar eerlijk gezegd zijn dat alhoewel heel belangrijk niet de dingen in mijn rugzak die er echt toe doen.
Nee, natuurlijk mag ik ze niet vergeten, want zonder ben je snel klaar met je pelgrimstocht, maar de dag ervoor was ik heel precies langs het lijstje in mijn hoofd gelopen van bijgeloof en talismannen.
Sjaal van Oma, om vast te houden als het lastig is. De twee zusjes op de schouderband van mijn rugzak van mijn zusje een beschermengeltje van mijn broertje. Het kettinkje met De Zoete Moeder van Floor. Een schelp met sleutels van Oscar en zijn vader..
Een hangertje met kom goed thuis van Areke, een armbandje van Fabio..... Etcetera etcetera

Bijgeloof van heb ik me jou daar, maar voor mij onmogelijk om zonder op pad te gaan.
Allemaal zijn ze nodig om een pelgimstocht te kunnen volbrengen.
Ze staan namelijk voor dat wat je achterban, je steun in de rug is.
Telkens als je tocht even niet zo makkelijk of voorspoedig gaat is de energie die met het geven van de talismannen mee kwam net dat wat je soms dat laatste noodzakelijke duwtje kan geven.

Niets droogt tranen beter dan een sjaal van oma. Tegen niets praat het makkelijker als de twee zusjes. Het armbandje dat ik van Fabio kreeg laat me weten dat ik best wel Italiaans kan praten, en geen Madonna ontvangt een kaarsje dat voor haar gebrand wordt beter dan die piepkleine aan het kettinkje om mijn nek. De schelp van Oscar kan gesloten deuren openen. En beschermengelen kun je zo wie zo nooit genoeg hebben.

Vandaag las ik na aankomst in de pelgrimsherberg wat ik vorig jaar hier bij aankomst schreef. Ik liep, maar ik was niet alleen degene die er voor gezorgd had dat ik hier aan kwam.
Een meer dan meewerkend en meedenkend thuisfront heb je nodig om een pelgrimreis te volbrengen.

De talismannen zijn niet meer dan een symbool daarvoor. En hun energie hangt om mijn rugzak en laat mijn voeten bewegen.

Een nieuwe weg……

6 sept. 2012, Trieste.

De tijd vliegt, zeker als je mooie plannen maakt. 

Over een paar dagen vertrekt mijn trein van Trieste naar Rome, en de dag daarna begint de langste pelgrimsreis in afstand die ik tot nu toe gemaakt heb. 

Van Rome te voet naar Jerusalem….. 

Alhoewel ik deze reis een aantal stukken met de boot zal maken, blijven de kilometers over land van een aantal dat ik er eigenlijk liever niet echt al te veel over nadenk. 

Ik loop voor de winter tot het onderste puntje van Italië en ga ik pas in het vroege, vroege voorjaar verder. In de winter is het niet echt makkelijk om boten te vinden tussen het vaste land van Griekenland en de eilanden en daarna naar Turkije. Gewoonweg omdat die vooral door toeristen gebruikt worden en er die in de koude wintermaanden niet zijn. 

Vanaf Rome volg ik een oude Romeinse weg naar het zuiden, de via Appia. Wederom in de voetstappen van de Romeinen dus. Een weg die net als de vorige die ik liep heel precies door de Romeinen werd geplaveid en daardoor een belangrijke hoofdader werd in het netwerk door Europa. Hij brengt me naar Brindisi, de havenplaats die de poort was naar de het oude Turkse rijk, waartoe Griekenland in die tijd ook toebehoorde. Vanaf daar staken pelgrims en handelsreizigers voor het eerst de zee over, weg van het vaste land dat men tot dan toe onder de voeten had gehad op een lange reis door Europa. Helemaal is de route natuurlijk niet bewaard gebleven en dus volg ik een combinatie van de route van Monica d'Atti een pelgrim die me voorging samen met die het Confraternity voor Jerusalem pelgrims nog maar net heeft uitgezet. 

Op deze weg zal ik samen de laatste kijken of alles duidelijk is voor de hopelijk vele pelgrims die na ons zullen volgen.

Bij Griekenland dacht ik voorheen vooral aan eilandjes met zandstrandjes en witgeschilderde dorpjes, nu zullen er die op deze tocht zeker voorbij komen, maar tot mijn grote verbazing zag ik bij het bestuderen van mijn route over Pindo en Peloponessos, zeg maar het vaste land van Griekenland dat ik over bergen moet van meer dan 2600 meter hoog. Ook daar dus witte dorpjes in de wintermaanden, maar dan van de sneeuw. 

De route die ik ga volgen over Corfu naar het vaste land van Griekenland neemt me op dat gedeelte mee door de eeuwenoude geschiedenis. Langs plaatsen die ik ken uit de Ilias en Odysee van Homerus

Plaatsen waar goden en godinnen weden geboren,  de Minotaures leefde en waar koningen hun dochters opsloten in een labyrint. Waar Zeus en Hercules vochten met zoveel koppige draken en waar Griekse tempels en orthodoxe kloosters elkaar zullen afwisselen. Over het eiland Kreta loop ik van west naar oost om over te steken naar Marmaris in Turkije. 

Langs deTurkse kust lopend volg ik The Lycian way. De Lycians waar deze weg naar genoemd is was een onafhankelijk volk dat leefde tijdens het Griekse beschaving. Later werd dit gedeelte geregeerd door de Romeinen en het barst er dus letterlijk van de cultuur en geschiedenis. Tel daar een overweldigend mooie natuur bij op en je hebt er een route die meer dan interessant zal zijn. Niet een makkelijke overigens, wat de kliffen langs deze weg stijgen tot een hoogte boven de 1700 meter. 

Daarna volgt een uitdaging, het vinden van een boot naar Cyprus, en daar de grens over tussen Turkije en Griekenland. Ik hoop dat het me makkelijk af zal gaan als ik in mijn credential de dan inmiddels flinke aantallen van zowel Turkse als Griekse stempels kan laten zien. Het feit dat ik te voet ben en mijn spullen allemaal in een kleine rugzak passen moet samen met een mooi pelgrimsverhaal zorgen voor een hopelijk supersnelle oversteek over de grens.

Een kleine 100 kilometer loop in van noord naar zuid over het eiland om er aan de Griekse zijde een boot te vinden naar Israel.

Ergens rondom Haifa in Israel ga ik aan land en vervolg ik mijn voettocht langs de highlights van maar liefst 3 grote godsdiensten.

Israel is als het ware een grote smeltkroes van duizenden jaren historie. Een mix van Oosterse- en Westerse wereld. 

Hoeveel pelgrims me er voor gingen weet ik niet, ontelbare…..

Met allerlei intenties en motieven liepen ze de poorten van Jerusalem binnen.

De reis moet voor mij nog beginnen, waarom ik ga, wat mijn intentie is dat weet ik nog niet precies.

Ik ga er van uit dat de weg het me net als de voorgaande keren onderweg wel zal vertellen,

Dus ik ga……….

en net als de voorafgaande keren gaan jullie ,naar ik hoop tot het einde mee.

Over een onbekende nieuwe hele lange weg….

En hopelijk wacht op het einde van deze pelgrimage; Jerusalem, de laatste van de drie belangrijke plaatsen voor pelgrims.