One step at the time..

11 sept. 2012
Rome- Marino
26 km

Vertrekken; en dit keer niet vanuit mijn eigen voordeur. Eerst uit Trieste, en vanmorgen vroeg voor het echt vanuit de herberg voor pelgrims in Rome.
Elke keer is het opnieuw een gevoel waaraan ik waarschijnlijk, en ik spreek inmiddels uit ervaring, nooit aan zal wennen. Het schommelt tussen een gevoel van spannend en verwachting. Loslaten van zekerheid voor alke dagen die nu gaan volgen. Hoe loop ik, waar ben ik, waar slaap ik....
Niet te veel vooruitdenken is niet altijd makkelijk, zeker de eerste dagen niet.

Mijn weg is nog maar een dag oud,en heeft nog talloze dagen te gaan. Om me met al die dagen bezig te houden is ondoenlijk. Ik probeer mijn stappen bij vandaag te houden en geen dagen vooruit te kijken.

De weg Rome uit is eerst heeeeel druk, daarna heeeeeel mooi en daarna ben ik voor het eerst echt een beetje bang.
Laat ik beginnen bij het laatste: dan hebben we dat minst leuke gehad.

De Via Appia die me vandaag uit Rome brengt is een toeristische weg op een klein stuk na. Daar zit ook het probleem. Op dit gedeelte net achter het vliegveld speelt zich een vreemd tafereel af als ik aankom. Een auto rijd een stuk van de Via af, een deel waar ik nog naar toe moet. Er stapt een dame uit die ik later passeer en nogal schaars gekleed is. De auto rijd weg en zij blijft achter. Als ik eenmaal op dat stuk loop bedenk ik me dat het hier om een tippel-zone gaat. De grond ligt vol met gebruikte condooms en tissue papier. Niet veel later ontmoet ik man 1 met zijn broek op zijn knieën. Op dat moment kan ik er innerlijk nog wel om lachen. Maar na man 2 en 3 begin ik me toch wel echt ongerust te maken. Ik loop hier wel op een uitgestorven oude weg. Af en toe kruist de Via een doorgaande weg maar de volgende kruising is nog wel een stukje verder zie ik op mijn kaart. Man 4 loopt inmiddels mijn kant op en ik doe letterlijk een schietgebedje. Zijn broek is inmiddels al open en ik kan alleen maar rechtdoor, hem tegemoet. Ik beeld me in dat ik volledig onzichtbaar ben, kijk naar de grond en passeer hem met een pijlsnel tempo. Nog nooit heb ik een gedeelte zo snel gelopen.
Als ik daarna na die kruising op de Via Appia een man die ik al eerder heb gezien op een steen zie zitten zakt de moed me letterlijk in mijn schoenen. Ik ga hier dus echt niet verder lopen bedenkt ik me, ik ga het lot niet lopen tarten. Ik zoek naar een alternatieve weg maar de enige andere die er loopt is de snelweg. Misschien aan de andere kant dan...? Als ik aankom bij de Via Appia zie ik dat de man inmiddels in zijn auto is gestapt en wegrijd. Op het pad loopt inmiddels wel een oudere dame met hond en kleindochter. Op hoop van zegen dan maar denk ik. Ik haal een paar keer diep adem, trek al mijn talismannen uit de kast en loop het pad op. De laatste anderhalve kilometer op dit deel loop ik in minder dan 10 minuten. Een persoonlijk record denk ik!

Nu tijd voor al het moois op mijn weg vandaag. Rome uit is een heksenketel om 7 uur in de morgen maar vergeet de auto's en je hebt een bijzonder weg die je de stad uitbrengt. De Via Appia de oude romeinse weg is over een deel van bijna 10 kilometer nog bijna volledig intact. En naast deze weg ook nog bijna alle monumenten. Een aaneenschakeling van Romeinse villa's en badhuizen, catacomben, tempels en marktplaatsen. Daartussen af en toe een deel van een triomfboog of een standbeeld. Een groot openluchtmuseum. Her en der staat er een bord met uitleg. Maar er is zo veel te zien dat je absoluut vergeet wat nou precies wat was. Aan weerszijden staan er grote cypressen en pijnboom-bomen. Echt een plaatje!

Na de Via Appia ga ik meer en meer de heuvels in op weg naar Marino, beroemd om zijn druivenfeesten. En de wijngaarden hangen hier nu echt overvol met dikke trossen. Marino ligt op een heuveltop en vanuit hier kan ik Rome zien liggen.
De stad waar ik vanmorgen vertrok lijkt zo ver weg en ook zo dicht bij. Gelukkig ligt er een laagje bewolking over, zodat ik het niet heel goed kan zien. Want wat daar is heb ik gehad,en ligt achter me. Aan wat er was kan ik niets meer veranderen. Wat er morgen is: wie weet?
One step at the time, en die op dit moment gaat naar de gelateria....