Nee, natuurlijk mag ik ze niet vergeten, want zonder ben je snel klaar met je pelgrimstocht, maar de dag ervoor was ik heel precies langs het lijstje in mijn hoofd gelopen van bijgeloof en talismannen.
Sjaal van Oma, om vast te houden als het lastig is. De twee zusjes op de schouderband van mijn rugzak van mijn zusje een beschermengeltje van mijn broertje. Het kettinkje met De Zoete Moeder van Floor. Een schelp met sleutels van Oscar en zijn vader..
Een hangertje met kom goed thuis van Areke, een armbandje van Fabio..... Etcetera etcetera
Bijgeloof van heb ik me jou daar, maar voor mij onmogelijk om zonder op pad te gaan.
Allemaal zijn ze nodig om een pelgimstocht te kunnen volbrengen.
Ze staan namelijk voor dat wat je achterban, je steun in de rug is.
Telkens als je tocht even niet zo makkelijk of voorspoedig gaat is de energie die met het geven van de talismannen mee kwam net dat wat je soms dat laatste noodzakelijke duwtje kan geven.
Niets droogt tranen beter dan een sjaal van oma. Tegen niets praat het makkelijker als de twee zusjes. Het armbandje dat ik van Fabio kreeg laat me weten dat ik best wel Italiaans kan praten, en geen Madonna ontvangt een kaarsje dat voor haar gebrand wordt beter dan die piepkleine aan het kettinkje om mijn nek. De schelp van Oscar kan gesloten deuren openen. En beschermengelen kun je zo wie zo nooit genoeg hebben.
Vandaag las ik na aankomst in de pelgrimsherberg wat ik vorig jaar hier bij aankomst schreef. Ik liep, maar ik was niet alleen degene die er voor gezorgd had dat ik hier aan kwam.
Een meer dan meewerkend en meedenkend thuisfront heb je nodig om een pelgrimreis te volbrengen.
De talismannen zijn niet meer dan een symbool daarvoor. En hun energie hangt om mijn rugzak en laat mijn voeten bewegen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten