22 july 2011
Gambassi- San-Gimignano
Twee rijke rivaliserende families bouwden in de 12e en
13e eeuw dat wat San-Gimignano nu een toeristische trekpleister maakt ; torens.
Niet een, maar in totaal 72 stuks, de ene nog hoger dan
de andere telkens weer om elkaar af te troeven. Was de familie Ardingnelli
klaar met een toren van 12
meter dan bouwde de familie Salvucci er een van 15 meter hoog. Op zich een
vredevolle manier van oorlogje voeren.
Samen maakten deze families van dit dorp een sterk en
belangrijk fort. Om de stad heen werd een flinke stadsmuur opgetrokken met een
aantal stadspoorten. Ieder naar belangrijke uitvalswegen, een natuurlijk naar
Rome.
Voor pelgrims maakte dat dat San-Gimignano een veilige
plek werd op een route vol gevaar. Er waren in dit betrekkelijk kleine stadje 5
kloosters en 4 hospitals (die hadden toen nog niet veel met ziekenhuis te
maken)
Er waren volop gelegenheden om te eten en drinken, en een
publiek badhuis om jezelf na een paar weken onderweg eens goed te wassen. En
voor wie geloofde in vergeving van alle zonden na aankomst in Rome, was er een
bordeel. Al met al de perfecte plek om als pelgrim te blijven.
Van de torens zijn er nu nog 7 intact over, en dat ziet
er al prachtig uit.
Al in Gambassi kan ik bij vertek in de ochtend de stad
waar ik vandaag heenlop zien liggen. Bovenop een heuvel hoog boven alles in de
omgeving uit. Ik loop tussen de enorme wijn en olijfgaarden van een aantal
belangrijke fattoria's in de omgeving. Soms staat er een bordje met geen
toegang of Privee maar schijnbaar maken ze voor pelgrims graag een uitzondering
wij mogen wel over hun landgoed heen op weg naar San-Gimignano. Soms hebben ze
zelfs een rustplaats met waterpomp gemaakt of een pelgrimsgedachte op de muur
van schuur gemaakt. Langzaam aan begint Italie zich denk ik te beseffen wat de
Via Francigena cultureel maar ook economisch kan betekenen. Kleine, niet zo
toeristische dorpen zouden enorm kunnen profiteren van de toenemendecstroom aan
pelgrims. Want daar ben ik van overtuigd, die gaat er komen. Elke pelgrim die
naar Santiago is gelopen wil uiteindelijk ook wel een keer naar Rome. Hoe
makkelijker de weg, qua kaarten, bewegwijzering en overnachtingsplekken hoe
lager de drempel is om te gaan.
Waar ik nu soms een hele week geen andere pelgrims kan
treffen, en mijn maximum op 4 pelgrims in een keer staat zal dat in de nabije
toekomst wel anders zijn.
San Gimignano heeft nog twee belangrijke kerken, er staan
er natuurlijk ontelbaar veel in dit stadje, maar deze twee hebben een schat aan
fresco's tegen de muur. De Duomo en de kerk van San Augustino. In het klooster
van de laatste heb ik vannacht een bedje gekregen. En de sleutels van de poort!
Telkens weer als ik zo'n setje sleutels krijg overhandigd
ben ik blij verrast. Want met die sleutels heb ik niet alleen de toegang maar
ook hun vertrouwen in mijn hand. Hotels, woonhuizen,kastelen, kloosters en
kerkdeuren van allemaal heb ik ze al in handen gehad.
In de middag heb ik afgesproken met Debora en Jaap, en
hun dochters Eva en Jasmijn. Ze zijn hier in de buurt op vakantie. We spreken
af voor de kathedraal om 1 uur om daarna samen te lunchen. Net voor 1 kom ik
aan bij de Duomo en wacht zittend op de trappen. Om me heen klinkt het of ik in
Nederland voor de kerk wacht.
We vinden een redelijk rustig terras om een hoek bij de
kathedraal, en tot mijn verbazing praat het meisje in de bediening engels met
ons. Wow, denk ik, echt toerstisch, en lang niet zo leuk als moeite moeten doen
je te redden in het Italiaans. Dus bestel ik met; vorrei....,
una botteglia aqua naturale, e vino bianco.
Daarna hebben we nog tijd voor een rondje en kan ik het
niet laten ze een sneak-previeuw in de kloostertuin te laten zien. Ik heb
tenslotte de sleutels, en vanaf de poort kan je naar binnen kijken. Terwijl ik
de poort van het slot af draai verzamelen zich een paar andere toeristen om me
heen. No, no, solo por pellegrini leg ik uit, voor ze allemaal mee naar binnen
willen. Ik zie de verbazing op hun gezichten als ik de poort daadwerkelijk
open, en de middeleeuwse kloostertuin zichtbaar wordt. Volgens mij willen ze
ineens allemaal pelgrim zijn!!!
En het is waar, soms slaap ik op de meest waanzinnig
mooie plekken, maar soms ook op een matrasje op de grond.
Daarna is er nog tijd voor gelato bij de wereldkampioen
ijsmaken en loop ik met ze mee naar de parkeerplaats ,aan de Via Francigena.
Even voelde ik mezelf op vakantie in Toscane deze middag. Maar de klokken van
de kerk maken me al snel weer pelgrim. Om 5 uur begint de mis, en als bewoner
van het klooster moet ik daarheen. Net op tijd schuif ik aan in de kerkbankjes.
Het duurt maar 30 minuten alles bij elkaar.
Na de "mis" krijg ik een armbandje met een
soort Maria, maar dan anders. Een beschermheilige voor een meisje alleen
onderweg. Ik moet toegeven die zijn er inderdaad niet (veel) op deze Via, het
zijn toch vooral mannen die hier lopen.
Morgen komt Fabio voor t weekend, (ach het is maar 800 km van Trieste), naar
Toscane. Hij komt aan op t station van Pogibonsi (what's in a name?!) zo'n
beetje 11 km
van San-Gimignano. Dan kan ik gaan zitten wachten tot hij er is, of doen waar
ik goed in ben, wandelen!
Morgen dus een solo andata à piedi, naar Pogibonsi.
En daarna met de bus terug naar San-Gimignano...
