Va bene...

12 july 2011 Fidenze-Fornovo- Sivizzano

Si si va bene, de hele dag.... Alles goed?

Ja,ja alles goed...

Sommige Italiaanse woorden hoef je niet te leren, daarvoor wordt wel gezorgd dat je ze onthoud. 

Pronto...., si parrochio...?

Io sono una peregrina Olandese....

Tutti sola??? Si si sola....

Madre mia, (en dan met je handen in de lucht uit elkaar naar boven wijzen) SOLA...

Vraag ik : dove sei..., of io cherco, hai un...

Waar is, ik zoek, of is hier...

Dan krijg ik steevast een heel uitgebreid antwoord van tutti dritto, en sinistra...

Het is duidelijk Italianen houden van veel en uitgebreide woorden.

     

En dan daarnaast nog al dat gepraat met handen en zonder woorden, hillarisch!!!

Vandaag heb ik met de 40 kilometers die ik (zonder dat ik eigenlijk wilde) weer heel wat Italiaans aangehoord en geprobeerd te begrijpen.

Ik vertrek vroeg, om 6 uur, want ik heb zo'n 30 km te lopen. De thermometer in Fidenze laat me op dat uur al schrikken, 26 graden.

Ik weet dat ik de eerste 20 kilometers in de ochtend moet maken, dan kan ik nog redelijk snel. De laatste 10 na de middag en ik ben rond 3 uur in Fornovo.

En dat klopt. Tot daar is alles ok.

De route is prachtig, al meteen na Fidenze beginnen de heuvels die het begin van de Appenijnen aankondigen.

Ik heb de route in 3 stukken gedeeld van +/- 10 km en kan precies daar ook pauze houden. Al om 8 uur heb ik er de eerste 10 opzitten en er is inderdaad een barretje voor koffie en ontbijt. Een mevrouw op straat verteld me dat hij zo wel open zal gaan. Ze hebben dan wel geen brood maar wel taart en er wordt voor me een gigantisch stuk met pruimen en druiven afgesneden. Pas om 9 uur loop ik er weg. Maar voor m'n gevoel heb ik tijd genoeg.

Om 12 uur ben ik op plek 2 en ik koop er een meloen voor de lunch die ik op een terrasje opeet met een koffie en water.

De route gaat daarna langs de rivier, prachtig mooi en ik moet mezelf echt tegen houden niet even in t water te duiken. Achteraf slim want als ik in Fornovo aankom mijn eindplek voor die dag is het 3 uur. Maar wat ik nog niet weet is dat ik nog 8 km verder zal moeten !

Het adres op m'n lijst heb ik zo gevonden, en ik heb vanochtend gebeld en het antwoordapparaat ingesproken. Er doet een dame open, maar die doet de deur ook gelijk weer dicht. Vreemd vind ik, dus bel ik nog maar eens.

Ze verteld me dat dit geen adres voor pelgrims is, en wil de deur meteen weer dichtdoen. Dit keer ben ik echter sneller en ik zet m'n voet tussen de deur. Het lijkt me toch belachelijk dat ik zo wordt afgescheept. Zelfs als ik haar vertel dat het toch echt op de lijst staat, verblikt of verbloost ze niet, haar antwoord is NO, va bene!! En alhoewel ik het natuurlijk helemaal niet va bene vind zit er niks anders op dan te gaan.

Bij wat navraag op straat weet ook niemand een andere oplossing dan 5 km terug. Maar dat vind ik dan niet weer heel handig. Het enige hotel dat er zit is verschrikkelijk duur en achteraf ook 'complet'.

Ik kijk op m'n lijst wat dan te doen en ik bel de herberg in Sivizzano, 8 km verder. Ze hebben zeker plek voor me, en ik vertel ze dat ik er echt nooit voor half 6 zal zijn, maar dat is gelukkig geen probleem.

Dus stap ik om half 4 opnieuw de hitte in en verbeeld mezelf in een flinke sneeuwstorm.

Het eerste stuk gaat over de weg, daarna langs de rivier. Tot daar gaat alles goed, ik moet de rivier oversteken en daar houd t pad op....

Ik kijk op m'n kaart en zie dat ik de rivier eigenlijk bijna in z'n geheel moet volgen tot 3 km voor Sivizzano.

In de rivier staat geen druppel water, dus doe ik wat me t slimste lijkt, lopen door de rivier bedding tot ik bij de brug ben die ik over moet.

Als ik daar aankom is het inmiddels een uur verder.

Ergens voel ik dat t niet goed met me gaat... Ik verlies m’n focus en ik voel een soort kippevel onder alle warmte op m'n lijf, en ik kan niet echt plaatsen wat...      Het lijkt op koude rillingen.

Er zit maar een ding op, spreek ik mezelf streng toe, zitten in de schaduw, en waarschijnlijk iets doen aan m'n suikerspiegel, en mijn hele waterzak leegdrinken!!  En waag t niet om flauw te vallen zeg ik boos tegen mezelf!!!

Jij met je stomme acties! 43 km in de bloedhitte lopen...

Ik klink tegen mezelf zoals m'n moeder boos op me zou kunnen zijn, en t helpt enigsinds. Dus zit ik op een stoepje als ik wordt aangesproken door een mevrouw die net van de supermarkt komt, va bene? vraagt ze, en ik moet toegeven dat het niet va bene gaat...

Kom zegt ze ik zet je voor de herberg af, het is nog 2 km.

Als ik m'n rugzak in de auto zet, zegt ze

Madre Mia, tutti sola, en ze wijst met haar handen in de lucht.

En ik kan haar dit keer niet anders dan gelijk geven....ik dacht een paar minuten daarvoor precies t zelfde.

Van de vrouw van de pastoor krijg ik een glas zoete ranja, en nadat ik heb gedouched gaat het al stukken beter.

Omdat er alleen een echt restaurant in het gehucht zit verteld ze me dat ze in de keuken van de ostello wat voor me klaar kan zetten zodat ik kan koken.

Spagetti met tomaten en verse basilicum. Er ligt een groot stuk parmeggiano en een tube met groentenspul. In de koelkast staat een fles wijn.

In de avond komt er een splinternieuwe pelgrim aan. Eerste dag, nieuwe en veel te veel spullen, loeizware rugzak en geen wandelschoenen, geen ervaring, en 18 dagen om naar Rome te lopen. Vandaag liep hij van Fornovo naar Sivizzano, mijn laatste stuk van die dag. Hij heeft er 4 uur over gedaan en heeft last van z'n rug van de rugzak.

Maar ik houd wijselijk m'n mond, ik heb mezelf vandaag net zo overschat als hij voor zijn pelgrimstocht!