En vertrekken blijft altijd, altijd spannend. Dit keer des te meer want een ander huis kent een andere routine. Talloze keren check ik of ik alles heb en nog belangrijker echt niets vergeet!
Zit alles in mijn rugzak, en vooral alles op de juiste plek.
Op deze tweede maal op de Via Francigena vertrek ik deze keer vanuit Trieste, dat had ik vorig jaar niet kunnen bedenken. Toen schreef ik nog; vele wegen leiden naar Rome, en de mijne blijkt via Trieste te gaan.
Nu is het de plek voor mijn allereerste stap op deze pelgrimsweg!
Voor Fabio is het de eerste keer op dit deel van de Via ,en ik liep er vorig jaar vooral met mijn hoofd in de wolken. Nu lopen we er ineens samen.
We nemen de trein vanuit Trieste voor een rit die 7 uur zal duren naar Ivrea. Vorig jaar namen we afscheid van elkaar op het treinstation waar we nu aankomen.
Over wonderlijke wegen gesproken!!
We nemen de trein rond half 10 en reizen over Venezia, Verona en langs Lago di Garda naar Milaan. Daar stappen we over op de trein naar Chivasso en daar aangekomen op de trein naar Ivrea.
Rond een uur of 5 komen we daar aan.
Vanaf het treinstation is het een klein half uurtje lopen naar het Convento van San-Giovanni di Bosco. Een klooster net buiten de oude stadsmuren. Ik sliep er vorig jaar ook, en had er tot mijn verrassing een kamertje met badkamer voor mezelf. Een luxe!!
Uit de trein stappen voelt vreemd en vertrouwd tegelijk. Ik ken de weg, en weet wat ik waar kan vinden. Ik moet langs de rivier Dora, richting de stadsmuur. Vanaf daar omhoog de stad in richting het kasteel, door de stadsmuur heen links rechts de poort uit. Daar oversteken, een stukje weg omlaag, en zig-zag weer omhoog. Dan sta ik voor het klooster. Rond zessen staan we voor de kloosterpoort.
We krijgen een stempel in onze credentials, en we zetten onze rugzakken op de kamer.
Daarna lopen we de stad weer terug in.
Een beetje om te sight-seeen, maar niet te veel. Afgelopen jaar sliep ik hier al twee nachten op de vlucht voor Aurelian. En echt heel interessant is de stad dan ook weer niet. Op de top een kasteel en duomo die gesloten zijn en beneden een heeeeeele lange winkelstraat die we twee keer heen en weer lopen.
Wel vinden we de plek waar we vorig jaar aten terug. Een restaurantje met streekgerechten. Ze maken een soort proeverijtje voor ons. Een tiental gerechtjes komt voorbij, allemaal even lekker, op een van de laatste bordjes ligt Rana; echt een lokale specialiteit. Die ik na Fabio zijn vertaling lekker aan me voorbij laat gaan. Brrrrr kikkers, nee dank je!!!
Na het eten lopen we terug naar het klooster om vroeg in ons bedje te kruipen. Morgen wacht ons een lange eerste dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten