29 aug. 2011
Trieste- ‘s-Hertogenbosch
Het is 6.35
in de ochtend en de trein neemt me mee uit Trieste ; op
naar huis.
Hoe ik me moet voelen weet ik niet, ik ben blij en
verdrietig , gelukkig en een tikkeltje bang, verwachtingsvol voor het
thuisfront en ontzettend dankbaar en verloren voor wat ik hier achterlaat
tegelijk.
Te vaak heb ik het al geschreven en herhaald maar toch
kan ik niet anders zeggen dat de Via Francigena me meer heeft gebracht dan wat
ik ooit had mogen hopen. Een weg die me mijn wereld heeft laten zien en
veranderen.
Op weg vandaag naar t station zag ik vandaag de eerste
kastanjes op de weg liggen en het deed me beseffen dat ik 1 lange zomer lang
heb gelopen. Een heel seizoen is over onbekende wegen heen gepasseerd. Thuis
wacht de herfst.
Na een pelgrimstocht naar Santiago lopen veel pelgrims
door naar "het einde van de wereld" om daar afscheid te nemen van de
weg en van de dingen die je niet meer nodig hebt.
Op de rotsen bij de vuurtoren verbranden pelgrims
symbolisch wat kleding om zo het einde van hun pelgrimstocht te vieren en te
markeren.
Zelf heb ik dat gevoel nooit echt gehad, ik zag eigenlijk
niet zo veel in dat verbrandingsritueel, te voorspelbaar voor mij misschien.
Maar dit keer had ik wel wat in mijn rugzak waar ik heel
heel graag van afwilde en het liefst flink de fik in wilde steken. Een geleende
slaapzak van iemand die al heel heel lang uitgewist had moeten zijn. Ik liet
deze slaapzak al achter in het eerste weekend dat ik in Trieste was, omdat het
gewicht figuurlijk te zwaar in mijn rugzak was.
In dat weekend besloot ik dat ik als ik terug zou komen
in deze stad en bij mijn lief, dat ik 'm
zou gebruiken om het einde van de Via Francigena te markeren. Maar Assisi deed
me anders besluiten, de tijd en moeite die ik in het verbranden zou moeten
steken zou al te veel kostbare tijd zijn voor deze persoon.
Gisteravond heb ik de slaapzak met een grote boog in een
Trieste-aanse vuilcontainer geknikkerd en zal de afvalstoffendienst voor mij
het verbrandingswerk doen.
Thuis wacht wat ik ken en wat onbekend is, want wat ik
vorig jaar nog ten stelligste ontkende, je veranderd niet door een pelgrimsweg,
is het tegenovergestelde van wat ik nu voel.
In deze trein naar huis zit een ander meisje dan wat
vertrok op 11 mei.
Sky Fits Heaven......tien dagen was ik bij Fabio in
Trieste, dagen waarin er is gelachen en gehuild, gedanst en gezongen, waarin we
elkaar waarschijnlijk op elke straathoek hebben gekust en waarin er serieuze
gesprekken zijn gevoerd.
In een voor mij onbekende stad in een uiterst puntje van
Italie, aan zee en met rotsen. Vanaf juni was voor mij duidelijk dat mijn
pelgrimsweg hier zou eindigen. Het "Finisterre" van de weg naar Rome.
Geen kilometerpaaltje met 0.00
km te gaan, maar met denkbeeldig paaltje met "hier
beginnen alle km die je maar wilt vinden".
Een pelgrimstocht is nooit gelopen, maar gaat met je mee
het "gewone" leven in!!
Of mijn leven een "gewoon" leven gaat zijn, dat
denk ik niet.
Er wacht in de toekomst een herberg in Spanje, en een
lief in Italie.
Mijn nieuwe weg moet leren hoe ik deze twee bij elkaar
moet brengen. Maar na deze tocht heb ik het gevoel dat niets onbereikbaar meer
is, en is
"Festina
Lente" meer dan waar gebleken;
Haast je langzaam....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten