Na het vertek
bij de heks van Ourtines lopen we een eigen route naar Brienne-le-Chateau, over
kleine D wegen die grofweg de GR volgen maar dan zonder modder. Na de prachtige
lentedag van gisteren is het vandaag de beurt aan de regen, orages noemen ze
dat hier. In Nederland zouden we het stortbuien noemen. Al net Ourtines uit
moeten de regenpakken al aan en besluiten we samen door te lopen omdat dat
langs de soms drukke D wegen veiliger loopt, zeker in de regen. In Lentille een
oud vakwerk-huizen dorpje stoppen we voor de Sint-Jacobus kerk helemaal van
hout gemaakt en 12e eeuws. Heel anders dan al de imposante kathedralen die tot
nu voorbij kwamen. Daarna is het een aaneenschakeling van kleine boerendorpjes
tot aan Brienne-le-Chateau. Al van heel ver zie je het kasteel boven op een
heuvel liggen, en bij het binnen komen van het stadje lijkt de hoofdstraat verder
te lopen in de brede oprijlaan met enorme smeedijzeren poort. Het paleis was
ooit van Napoleon die er een flinke verbouwing tegenaan gooide om het helemaal
bij de tijds te maken. Napoleon had al eerder in Brienne gewoond toen hij er op
de militaire academie zat en was toe al onder de indruk van het paleis, toen
hij meer macht kreeg heeft hij het direct gekocht. In Brienne kun je je als
pelgrim melden bij de Mairie of het office de tourisme voor de sleutel van de
pelgrimsherberg. Bij de mairie hebben ze er niet zo'n zin in en sturen ons naar
het office dat juist vandaag gesloten is. Daar meld een man bij het hek dat er
misschien plek is in de pastorie, maar ook daar is niemand thuis. Dan maar weer
naar de mairie en daar niet opgeven en geduld hebben. Helaas zonder resultaat.
De verrassing komt wederom uit onverwachte hoek. Buiten worden we door een
meisje aangesproken uit Brazilie, ze had ons al gezien in het stadhuis. Ze
woont nog maar 1 jaar in Frankrijk, samen met een franse jongen, de zoon van de
burgemeester van het dorp ervoor. Zij zal wel even wat regelen......of we bij
haar ondertussen koffie willen drinken. Ondertussen verontschuldigd ze zich ontelbaar keer voor haar slechte
engels, wat toch echt niet slecht is. Eenmaal in haar huis en voorgesteld aan
haar man wordt het al snel duidelijk, we slapen daar!! Na een minuut of 5 komt
er een vriend binnen die ze heeft gebeld, die meteen moest komen, want hij had
5 maanden in Ierland voor Oxfam gewerkt en sprak dus goed engels, om te tolken.
Claucia, zo heet ze, is meteen van de 'mi casa e su casa' gastvrij als in
Brazilie. We kunnen douchen en op internet er is volop eten, en wijn, en het
wordt die avond reuze gezellig. Voor op onze reis krijgen we ieder van haar een
door haarzelf gevonden papegaaien veer uit de Braziliaanse jungle, omdat ze ons
als vogels vind, vrij en op weg naar waar ze vliegen. Er worden later op de
avond vriendinnen en haar moeder in Brazilie gebeld om te vertellen over de
peregrino's die bij haar slapen. Later op de avond kan ik nog wel even serieus
met haar praten over het gemis van haar land, en hoe moeilijk ze het vind in
Frankrijk te aarden. Vanaf 1april gaat ze werken bij het Office de Tourisme,
volgens mij is ze daar helemaal op haar plek. Pas om 12.00 gaan we naar bed,
veel te laat maar gelukkig is het de volgende dag niet zo ver. In de ochtend
naar het ontbijt bedankt ze ons voor het slapen bij haar, volgens mij hoort dat
andersom te zijn, waarschijnlijk hadden wij net zo hard een slaapplek nodig als
zij mensen om haar heen. Toeval dat we elkaar gevonden hebben .....?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten