24 mei 2010
Ostabat – Saint-Jean
Pied-de-Port
Ineens waren ze er, in het dorp Pimbo was al verteld dat
ze met mooi weer te zien zouden zijn. Maar het landschap deze week was zo plat
als wat hooguit een beetje heuvelig als in Limburg. Wat je dan allerminst
verwacht zijn de Pyreneeen. En nog vreemder om dan te bedenken dat je hier naar
toe bent komen lopen.
Nog 1000
km te gaan zo'n beetje en dan ben ik in Fisterra, en nog
maar 2 dagen lopen en dan ben ik in Saint Jean Pied de Port, de laatste plaats
in Frankrijk. Daarna kan ik mijn hersens met een nieuwe taal verrassen, ik hoop
dat ze er in gaan trappen want ze hebben het taalkundig zwaar. De hele dag
switchen van Engels naar Frans naar Duits en af en toe ook nog Nederlands, soms
praat ik gewoon in de foute taal tegen een persoon. In Navarrenx waar ik nu ben
voelt het al heel Spaans maar dat moet ik hier natuurlijk niet zeggen. Hier is
het Baskenland heel erg belangrijk en zijn
ze heel trots op hun roots. Vanaf hier klinken de namen van de plaatsen ook
niet echt Frans meer, de afgelopen dagen sliep ik in Azacq en Athez en vanaf
morgen loop ik naar Aroue en Ostabat. De temperatuur voelt ook meer aan als
Spanje het is de afgelopen dagen zeker 30+ graden en het lopen is dan ook
vervroegd naar 6 uur. Dan kan je alvast wennen aan de 5 uur vertrek in Spanje.
Ik heb het altijd een belachelijk idee gevonden dat pelgrims daar zo vroeg op
pad gingen maar nu begin ik het te snappen. Lopen in de brandende zon is geen
goed idee.
De wandeldagen waren ook lang de laatste paar dagen
allemaal zo rond de 30 km
en dan loop je als je om 8 uur weg gaat toch zeker tot 5 uur in de middag in de
zon. Op de ene of andere manier red ik het wel maar fijn is anders.
Gelukkig beginnen vanaf hier de enorme velden met
zonnebloemen, maïs en granen ook weer plaats voor bos te maken.
En dat geeft toch ook net weer wat meer schaduw. Kouder
zal het er niet op gaan worden, al liggen de Pyreneeen nog wel vol met sneeuw
ook op de lagere passen.
Vandaag was de route voor het eerst sinds Moissac ook
weer mooi van begin tot eind. Ik hou toch veel meer van wat meer berg! De
gebieden tussen Moissac en Condom hebben nog wel wat wijngaarden maar daarna
tot Aire sur 'lAdour is het vooral intensieve landbouw op enorme akkers. De
grond zit hier vol met rivierkeien, dus ik vermoed dat de ooit gletchers van de
bergen er een enorm platte vlakte hebben ingesleten met later rivieren. De
grond is in ieder geval goed kleiig en vruchtbaar. Sinds de zon weer zo zijn best
doet schiet alles op de velden uit de grond. De kleine schrompelige kooltjes
die overal stonden toen ik Frankrijk inliep zijn inmiddels uitgebloeide
koolzaadvelden die staan te rijpen in de zon. De sprietjes grassig spul zijn
akkers met granen geworden. De tijd is ineens een heel ander ding dan op je
horloge, ik loop al een heel seizoen in
Frankrijk. Twaalf weken onderweg, dan kan er dus heel veel heel groot groeien
blijkt.
Langzaam komen en gaan er pelgrims maar er zijn nu ook
een aantal blijvertjes waar ook ik toe behoor, een soort pelgrimsfamilie die
voor elkaar zorgt en dat voelt fijn en vertrouwd. Je weet dat je altijd wel
ergens in elkaars buurt bent.
Samen sliepen we ook in de mooie maar rare gite in
Aire-Sur 'lAdour. Heel netjes maar vol regels op briefjes geschreven keurig
gelamineerd door de hele hele gite op de muur geplakt. En de hele tijd waren er
wijze tips, hij was al 8 keer naar Santiago gelopen en wist en weet ALLES over
de route, je voeten, wat je aan moet, dus worden we allemaal gekeurd op ons
pelgrimschap. Voor de dag erna geeft hij ons ,blijkt later, onlogische tips
voor de route ivm een nieuw aangelegde snelweg. De GR bleek al aangepast zonder
dat onze doorgewinterde pelgrim het wist. Ursuline koopt een flesje olie bij
hem voor haar voeten, dat ze omdat het zo goed helpt, vandaag weg gooit. Zonder
het met elkaar te hebben besproken hebben we het de volgende dag allemaal over
zijn zelfde vreemde fratsen. In de ochtend zit hij aan zijn tafeltje bij de
deur, met zijn kasboekje en pas als je betaald hebt krijg je een stempel in je
credential, brrrrrr met zo'n ondertoontje aardig voor pelgrims. Jammer genoeg
komen we er pas later achter dat er in Aire ook een gite communal is.De gites
die daarna volgen compenseren gelukkig ons kleine pelgrimsleed.
Navarrenx waar ik vandaag al vroeg ben aangekomen is een
vestingsstadje wat nog behoorlijk goed bewaard is gebleven. Compleet met echte
stadspoorten met valhekken erin. Binnen de vestingsmuren staan de huizen los
van elkaar met tuinen er omheen, heel anders dan ik ooit heb gezien. Jammer
genoeg is het wat bewoners betreft niet meer zo middeleeuws. De ene bar heeft
vanavond Europacup en de andere rugby finale op groot beeldscherm. Aan alle
kanten joelen en drinken ze tegen elkaar op. Morgen is het Pinksteren en dan
kunnen ze allemaal uitslapen, en bij mij......gaat om 5.30 de wekker, het leven
van een pelgrim is niet altijd een krentenbol.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten