Nadat ik in Moissac ben vertrokken en m'n zus aan de
telefoon heb gehad om haar te feliciteren met haar verjaardag, overkomt me een
van de meest bizarre dingen tot nu toe op deze weg.
De weg Moissac uit kent 2 varianten, een door de bergen
en een langs het kanaal. Bijna iedereen kiest het laatste want dat is lekker
plat en 4 km
korter naar Auvillar. Het nadeel van zo'n kanaal is dat je al snel een beetje
achter elkaar aan lijkt te lopen, en elkaar dan weer inhaald of terugziet.
Je loopt dus maar een beetje met elkaar te kletsen en te
bonjour-en. Op het kanaal is amper nog vaarverkeer en er drijft dus een
heleboel troep in aan takken en blad en andere rommel. Elke boomstronk is dan
al snel een, kijk een krokodil of nog grappiger een, kijk daar drijft iemand in
het water.
Na de zoveelste krokodil, kijken we met een paar pelgrims
nog een even echt goed, en blijkt het echt een mens. Gelukkig is een Duitse
pelgrim nog niet helemaal in shock en belt 118 om de politie te waarschuwen.
Maar ja wat dan, blijven kijken is zo ongepast, maar weglopen ook. Gelukkig is
de politie er heel snel, met 2 auto's en sirenes, en stappen ze uit om in het
water te kijken. Daarna vertrekken we want de politie ziet ook wel dat het
menes is. Niemand wil er echt bij zijn als ze de man uit het water wordt
gehaald. Van andere pelgrims horen we dat er later brandweer is gekomen om de
man uit het water te halen, en nog een politieauto met de vrouw van de man voor
idetificatie. De route is daarna afgezet en iedereen werdt door de politie
omgeleid. Later wordt ons verteld dat de man op donderdag al vermist was en dat
hij zelf een einde aan zijn leven heeft gemaakt, op hemelvaart.
We lopen verder naar Auvillar, en niemand heeft nog de
behoefte om alleen te lopen. Ik ontmoet 2 nieuwe Amerikanen van in de 60, John
en George ze lopen dit jaar van Moissac naar St-Jean en hebben vorig jaar
Le-Puy naar Moissac gelopen. Twee jaar geleden liepen ze van St-Jean naar
Santiago In deze streek is een heleboel
fruitteelt, en nu is de aardbeien oogst volop aan de gang. Als we langs een
veld lopen bedenk ik dat ik er misschien wel een doosje kan kopen, en precies
op dat moment bedenkt een van de jongens die aan het oogsten is dat hij er mij
wel een kan geven. Zo loop ik het veld op en hij er af met een doos aardbeien
ertussen in. De aardbeien zijn super vers en heel zoet en onderweg met 4 is een
doosje zo op. Daarna drinken we in Auvillar koffie in een authentieke Franse
blues en jazz bar, het enige open in het stadje en dus vol met pelgrims.
Auvillar is een oude handelsstad en de overdekte markthal is dan ook mooi en
groot, en heel anders een keer rond, met een soort marktmeestershuisje in het
midden.
Bij het verlaten van het stadje komt er een te blij
meisje naar ons toe die zich voorsteld met een te gemaakt glimlach als Deborah.
Zijn jullie echte pelgrims vraagt ze giegelend, en ze steekt haar hand uit. Ze
is in Frankrijk op rondreis met christelijke meisjes doen ook de
St-Jacobusroute aan. Zelf komt ze uit Amerika, en ze is blij dat ze mensen
treft die Engels spreken legt ze uit. De Amerikanen zien direct wat voor vlees
ze in de kuip hebben en duiken verschrikt weg. Heel erg 'in de heer' leggen ze
uit. Op mij komt ze over als een Pensilvanian Dutchgirl, die nog steeds zo
super sober en gelovig leven. Voor ze op hun geloof ik 17e echt toetreden in de
kerk hebben ze een jaar ' vrij' om te zien hoe het er in de samenleving echt
aan toe gaat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten