Berceto- Pontremoli
Na het ontbijt in een klein barretje in Berceto resten ons twee taken. Een stempel voor ons credential en het beklimmen van de Passo Cisa.
Het eerste blijkt moeilijker, na een half uur in Berceto te hebben gezocht en te hebben aangebeld bij de pastorie vertrekken we met niets. Fabio schrijft in zijn allermooiste schoonschrift; casa gioventu Berceto, en ik sla het gewoon over!!
Daarna is het tijd voor opdracht twee, de Passo Cisa. De wolken lijken langzaam weg te trekken en dus kiezen we voor de oude originele variant, en niet de nieuwe asfalt weg. We moeten daarvoor wel vanaf de andere kant van de voorlaatste berg naar de pas, en dat betekend klimmen tot 1300 meter, en daarna omlaag om de Cisa over te steken op 1040 meter.
Het is bewolkt, en dat betekend dat we boven op de pas naar alle waarschijnlijkheid geen hand voor ogen zullen zien. Maar dit keer hoef ik niet alleen de Ciso over, en dat maakt het een stuk eenvoudiger in mijn hoofd.
Samen kun je op zo'n moment echt meer dan in je eentje.
Alhoewel het zicht dit keer veel langer goed is is het op de top een grote wolk.
De weg voor auto's naar de pas ligt lager dan de originele oude passage die wij volgen. Eerst klimmen we tot boven 1200 meter en dalen dan af naar de Ciso. Om half elf zijn we boven en is het zicht al weer wat beter.
Er is een barretje voor naar we hopen een koffie, maar alles is op slot en de rolluiken zijn hermetisch gesloten. Het enige waar we wat licht zien branden is een soort van souvenir shop. Aan een kant lijkt het misschien ook wel een plek waar we wat kunnen eten. Binnen is er niemand, en we roepen een paar keer; buongiorno...
Na een minuut of 5 komt en iemand te trap naar boven op.
Natuurlijk kan ze voor ons wat te eten maken, een panini met prosciutto en formaggio. Op een oude Berkel snijmachine die nog handmatig is snijdt ze flinterdun de regionale ham, daarop gaat de kaas van een boer uit de buurt.
Koffie, dat heeft ze niet, wel een fles Prosecco.....En dus proosten we om elf uur op onze laatste oversteek over de bergen.
Ook na de Ciso pas zijn en meerdere opties om naar beneden in het dal naar Pontremoli te lopen. We kiezen de oude bergweg, die hier al eeuwen lang reizigers te voet of te paard naar beneden brengt. Maar helaas moeten we halverwege deze weg toch verruilen voor de nieuwe asfaltweg. Een van de rivieren die we over moeten blijkt echt niet over te steken de stroming is te sterk, en de brug, nergens te bekennen.
We hoeven gelukkig niet ver terug te lopen om op de gewone weg te komen. En op het kruispunt tussen de dorpen kunnen we zelfs wat te drinken kopen.
Nadat we de halve liter water met bubbels op hebben vullen we het flesje opnieuw met water uit de pomp.
We hoeven nu alleen nog maar bergafwaarts, en op asfalt gaat dat snel. Het is nog rustig op de weg naar deze pas. De ciso over hoeft natuurlijk allang niet meer, ietsje verderop ligt de nieuwe en nog snellere autostrada, en die gaat dwars door de berg heen.
De asfaltweg die wij nu lopen is vooral in trek bij toeristen in op de motor en in de auto om mooi te rijden. Behalve wij, af en toe een lokale automobilist tussen twee dorpjes in zijn er vooral wielrenners. In een voor ons duizelingwekkende snelheid suizen ze de berg af schuin hangend in de bochten.
Als ik Fabio vraag om de fles met water en hij me die achter mij lopend aanreikt verteld hij me over een beroemde Italiaanse sport foto.
In de jaren 50 waren er twee heel belangrijke wielrenners in Italie. Bartali en Coppi, allebei meer dan goed. Winnaars in zowel de Giro d'Italia als de Tour de France. Elkaars concurrenten dus. Bartali was de oudste en had al wat overwinningen op zijn naam , Coppi de jongere volop in de start van zijn carrière. Legendes in de wielersport zijn het geworden, en waarschijnlijk waren ze zonder elkaar nooit zo ver gekomen. Hen competitie op elkaar stuwde Coppi en Bartali tot op eenzame hoogte tot de rest van de wielrenners in die tijd.
Het is de Tour de France van 1952 als de de foto genomen wordt. Coppi helemaal voorop en net daarachter Bartali De een geeft de ander zijn fles water, wie aan wie daar hebben ze nooit over gesproken!
Want ze wisten; zonder elkaar geen winst, en dus was er deze beroemde samenwerking, zonder daar over na te denken of te praten.....
Pass the bottle!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten