21 mei 2011
Einruhr-Marmagen
Het is 6 uur in de ochtend en zondag de kerkklokken van
Marmagen doen hun uiterste best voor de vroege mis. Alsof ze willen zeggen,
vanaf nu loop je op een pelgrimsweg en niet meer op een wandelroute.
Gisteren hadden we een lange dag gepland, waarin we toch
wel het een en ander van de eifelsteig de wandelroute die we tot nu toe volgen
moesten afsnijden. We willen graag naar Kloster Steinfeld lopen een dorp dat
onstaan is door 2 grote congregaties, de Salvetorianen en Benediktinessen. Meer
dan genoeg kans voor een pelgrimsbed zou je denken. Maar helaas in
Eifelsteigland gaan wandelaars voor pelgrims. De dames en heren van de klooster
winkel vinden het zo een schande dat we in beide kloosters niet worden binnengelaten
dat ze Oscar €10 geven om wat te drinken op het terras voor we verder
moeten. Gelukkig voor ons had Ger
besloten vandaag naar de Eiffel te rijden, per slot van rekening hadden wij
Monschau "so wunderschön" gezien en hij niet. Uitendelijk vinden we
via via een bed in een herberg in Marmagen, een dorp door Romeinen gesticht. En
omdat Ger met de auto is ook haalbaar, met onze rugzakken in de kofferbak, zijn
we in 10min 7 km
verder. Bij de kerk van Marmagen krijgen we een mooie stempel in onze pelgrimspas,
en de man van de dame van de herberg maakt voor ons een mega-maaltijd.
In Einruhr vertrekken we heel vroeg omdat we weten dat
deze etappe met veel klimmen en dalen zo wie zo boven de 30 km gaat komen. We lopen
vandaag door nationaalpark De Eiffel, en dat ligt in de buurt van het dorp. Om
8 lopen we het park al in, en er is niemand. Het eerste gedeelte voert langs
een spiegelglad stuwmeer, nog zo mooi met mist erboven zoals je alleen zo vroeg
ziet. De hoeveelheid wandelaars neemt per uur toe, mooi weer en zaterdag.
Bij de stuwdam moeten we aan de klim, 4km ,37% het
serieuze werk, het pad brengt ons in Wollseiffen, een niet meer dorp met een
bewogen geschiedenis.
In 1932 bouwde de nationale partij van Duitsland er op
een steenworp afstand "Burg Vogelsang" . Het zou hét
opleidingscentrum van Nazi Duitsland worden. Hier werden hitlerjugend jongeren
klaargestoomd voor een 'glansrijke' militaire carrière. Ik hoef denk ik niet
uit te leggen dat de toon die daar toen is gezet nu nog steeds meer dan voelbaar
is. En zo voelde ik in het verdwenen dorp Wollseiffen voelbaar leed.
Na 1945 was het dorp zwaar beschadigd door de aanvallen
op "Vogelsang" en probeerde de boeren hun huizen, kerk en akkers weer
op orde te krijgen. In 1946 namen de Engelsen de Burg in om er zelf een kazerne
van te maken en werd de bewoners van het dorp opgedragen binnen 3 weken hun
huis te verlaten. Achter hen werd hun huis opgeblazen. Alleen de kerk bleef
staan en in brand gestoken, waardoor alleen de stenen basis achterbleef. Toen
in 2006 de laatste Belgische militairen uit de Burg vertrokken werden Vogelsang
en Wollseiffen onderdeel van het nationaal park De Eiffel. De kerk kreeg zijn
torenspits terug en 2 moderne deuren.
Een fijn gevoel had ik niet bij het weten dat we deze plekken
zouden passeren. Maar toen ik er aankwam intrigeerde me het toch meer dan ik
verwachtte. Geschiedenis ook als ie verre van fraai is tekenend voor een
gebied.
Ik sta in de deur van de kerk, en kijk in de stilte die
er heerst, leeg en kaal. Op het hoogkoor nu een modern vakwerk kruis.
Zachtjes loop ik er naar binnen, in een nisje op het
einde brand een kaars.
Als ik er even heb stilgestaan draai ik met er om om de
kerk weer uit te lopen. Boven de deur hangt een enorme zwart- wit foto met
daarop de kerk hoe hij ooit was. Ervoor spelen kinderen op het kerkplein,
onderdeel van de geschiedenis maar niet schuldig aan...
Hier besef ik me wat voor een enorme impact die oorlog
door heel de wereld heeft gehad! In deze kerk ligt ook hun verdriet, voelbaar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten