Vandaag de 14e maart is een dag met een boeddistisch
einde, sliep ik in de afgelopen weken nogal eens in katholieke kloosters
vandaag eindig ik in het Tibetaans klooster in Huy. En probeer ik de
gebedsdienst mee te spreken en chanten, maar daar is als leek haast geen
beginnen aan. De ene naar de andere mantra loopt inelkaar over en ondanks mijn
inspanning en de hulp van mijn ' buurvrouw' in de tempel komt er niet veel van
terecht. Soms moeten teksten een aantal keer achter elkaar en moet ik
terugbladeren in mijn gebedsboekje, maar met teksten waarvan je de woorden niet
kent, ben je dan al snel de draad kwijt.
Na het gebed wordt er met zijn allen gegeten. In de
keuken staat een stapel met borden, en 2 pannen soep en brood. Je pakt wat je
wilt hebben en zoekt dan een plaats aan tafel.
Een heleboel mensen uit denk ik Tibet, en wat Europeanen
en aan het hoofd Lama Karta die daarnet de gebedsdienst heeft, geleid, als je
dat bij een boeddistische dienst zo mag noemen. Lama Karta wil vanalles weten
over mijn reis en beweegreden, en verteld me dat hij zelf wel eens in Lourdes
is geweest. Het gesprek wordt opgevangen door een andere man aan de tafel die
uit Nederland blijkt te komen en zelfs maar 20 km van 's-Hertogenbosch.
Hij woont hier vele weken per jaar en schilderd nu in de tempel aan het boeddha
beeld.
Heb je Lama Karta wel eens ontmoet vraagt hij , ik vertel
hem dat ik eigenlijk per toeval hier terecht ben gekomen, en nog nooit eerder
in een boeddistische gebedsdienst ben geweest. En Lama Karta dus niet echt ken.
Het schijnt heel bijzonder te zijn dat ik zomaar een eindje met hem weg zit te
kletsen, in de boeddistische traditie is hij een vooraanstaand man alsof ik een
beetje zit te keuvelen met een of andere kroonprins voor onze begrippen. Als
hij me dan ook nog persoonlijk uitnodigd morgen te blijven, kan ik volgens
iedereen aan tafel absoluut onmogelijk weigeren, zo een eer is dat. Toch slaat
eenmaal op mijn kamer de twijfel toe ,ik wil echt heel graag lopen en niet weer
een dag hier stilstaan, hoe ga ik dat brengen denk ik op een fatsoenlijke
manier zonder iemand voor het hoofd te stoten. De oplossing staat in een boek
dat ik eerder die middag aanschafte in de winkel bij de tempel; de dharma van
Benedictus....
Wat daar niet is
Ik ben deze
weg ingeslagen-noem het
'liefde' of
'leegte'. Ik weet slechts wat
daar niet is:
de zaden van
wrok,hebberigheid en
'voor wat
hoort wat' ,
en zorgen om
'wat levert
het voor mij op'
angst voor
mensen.
Als een vogel
weer vrij is gaat hij niet terug op zoek naar;
restjes die
op de bodem van de kooi zijn blijven liggen!
Van dichtbij
ben ik regen, van veraf een wolk van vuur.
Ik lijk
rusteloos,maar ben in mijn diepste wezen vredig.
Boomtakken
beven- de wortels van een boom zijn onbewogen.
Ik ben een
universum in een hand modder,
heel wanneer
ik geheel vernietigd ben.
Spreken over
' keuzes' is mij vreemd.
Daar waar het
verstand keuzes overweegt,
ben ik ergens
, verloren in de wind.
En dus ga
ik.... ;morgen op weg naar Namen......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten